Ο θάνατος και το γονεοποιημένο παιδί
*Ένα κείμενό δύσκολο, αλλά με βαθιά αίσθηση αγάπης* Ήταν ένα χαλαρό μεσημέρι. Εγώ καθόμουν στο καναπέ, ήρεμη, γαλήνια και ξεκουραζόμουν για την δύσκολη επόμενη εβδομάδα. Κάποια στιγμή χτυπάει το τηλέφωνο. Ήταν μία αγαπημένη φίλη. «Γειά σου Χριστίνα, πως είσαι» «Καλά αγάπη μου εσύ?» θα απαντήσω βαριεστημένα καθώς αγνοώ το τι συμβαίνει. «Αγάπη μου…» παύση και ακούω τα αναφιλητά τις φίλης μου να μην μπορεί να μιλήσει «Βρήκανε την μαμά μου νεκρή σήμερα τα ξημερώματα στο νοσοκομείο…Πέθανε η μαμά μου…» Σοκαρισμένη, κάτι με τινάζει όρθια. Αρχίζω να προσπαθώ να συνειδητοποιήσω τι μου είπε και να σταθώ όσο μπορώ στο σοκ και στον θρήνο που εκείνη βιώνει. Λέω πόσο λυπάμαι, αν χρειάζεται κάτι να έρθω, και μου εξηγεί την κατάσταση. Για την φίλη μου όπως και για πολλούς ανθρώπους η μαμά της ήταν ένα πρόσωπο με πολλά θέματα υγείας και ιδιαίτερα ψυχικής και κάπως αυτά συνέβαλαν κομβικά να καταλήξει. Μπαινοέβγαινε στα νοσοκομεία. Όμως το πιο βασικό ήταν- κάτι που λίγο καιρό πριν το ...
